اگه مهرداد بفهمه چی میشه ؟

داشتم میگفتم اون اوایل که هنوز از علتهای علمی درونی گرایش جنسیم خودمم خبر نداشتم به هر طریقی شده بود خودمو به این در و اون در می زدم که اولا کسی نفهمه به قول معروف سوتی ندم ، بعدشم همش فکر میکردم اگه هر چه بیشتر خودمو با دعا و مراسمهای مذهبی و حتی رعایت مستحبات در کنار واجبات بخدا نزدیکتر کنم شاید خدا شفام بده । خلاصه همون روزا بود که دعایی نمونده بود نخونده باشم و حتما برای اقامه نماز باید به مسجد جامع محل میرفتم مخصوصا اینکه خونمون نزدیک مسجد بود و همیشه صدای دلنشین اذان رو می شنیدم . چقدر از همون لحظه ای که از خونه درمیومدم تا به مسجد برسم با چشمانه گریون وارد مسجد شدم . خلاصه چی بگم فکر کنم نتونید تصور کنید یا حتی درک کنید که با یه دله داغون و یه روح بیچاره که نمیدونست چیکار کنه و تنها پناهش همون خدا بود چجوری اون روزارو پشته سر گذاشتم

توی مسجد محل بود که با مهرداد آشنا شدم ، یه روز بعد از سلام نماز وقتی دستامو برای دست دادن به بغل دستی دراز کردم طبق رسم نماز جماعت ، مهرداد کنارم نشسته بود ، اونشب اولین باری بود که مهردادو تو مسجد دیدم ، خیلی خونگرم بود کلی بعد از نماز نشستیم حرف زدیم ازم پرسید فردام باسه نماز میایی مسجد ، گفتم معمولا میام فردا هم حتما میام گفت منم منتظرت میمونم ، خلاصه بعد از اون شبایی که می رفتیم باسه نماز جماعت کنار هم وامیستادیم ، رفته رفته دوستی بین ما شکل گرفت و از اونجایی که از نظر روحی و تفکرات و عقاید ، هم عقیده و هم سلیقه بودیم خیلی زود به دوستان صمیمی تبدیل شدیم ، وجود مهرداد باعث شده بود کمی از حس تنهاییم کاسته شه ، اما بر عکس مشکل جدیدی برام شروع شده بود ، و اونم نگرانی برملا شدن راز درونم توسط مهرداد بود । مهرداد دوست خوبی بود ، دوستی که ارزش خیلی چیزها رو داشت ، دوستی که با محبت و با معرفت بود ، دوستی بی ریا و صادق بود و از همه مهمتر برای من ، دوستی که با خدا بود

از یه طرف شاد از پیدا کردن دوستی مثل مهرداد بودم و از طرفه دیگه نگران بو بردن مهرداد از راز درونم شده بودم ।خلاصه همش از خودم می پرسیدم اگه یه روز مهرداد بفهمه چی میشه ؟ اگه از حقیقت خلقتم آگاه بشه ، به من چی میگه ؟ با من چه برخوردی میکنه ؟ بازم منو دوسته خودش میدونه ؟؟؟؟

ماه ها می گذشت ، همون اندازه که دوستی ما قویتر و کهنه تر می شد ، آشفتگی و نگرانی من شدت بیشتری می گرفت ، شبها سجاده راز و نیازم را پهن می کردم و با خدا درد و دل میکردم ، بارها به خدا گفتم :

خدایا سالهاست که در انتظار شفاعت تو هستم । سالهاست که به امید شفا گرفتن از سوی دستان قادر و توانای تو صبوری کرده ام ، سالهاست که به امید یاری و دستگیری تو دست از پا خطا نکردم ، پس کی ، کی می خواهی مرا شفا دهی ؟ کی می خواهی مرا نجات دهی ؟ خدایا ، خداجان خودت که بهتر می دانی ، سنم دارد بالا می رود ، اگر قرار باشد مرا شفا بدهی دیگر وقتش رسیده ، خدایا نگذار به سنی برسم که همه ازم انتظار تشکیل خانوداه داشته باشن اما من هنوزم در انتظار شفای تو باشم . خدایا ، خدایا ، خدایا ...........................